sylviaamy16
Twee jaar geleden werd bij Sylvia Snel uit Nieuwegein voor de eerste keer kanker geconstateerd. Eind september krijgt ze de uitslag van een nieuwe scan, de zoveelste. Sylvia is alleenstaande moeder. Drie maanden zwanger was ze toen ze er alleen voor kwam te staan. Inmiddels is haar prachtige dochter Amy alweer zeven. De invloed van de ziekte op het leven van haar dochter probeert ze zo beperkt mogelijk te houden. “Ze moet gewoon zoveel mogelijk als alle andere kinderen kunnen zijn.”
Tekst: Arnold Otten

Sylvia Snel (46) is weer aan het werk. Bij een notariskantoor vervult ze administratieve en representatieve werkzaamheden. De vakantie zit er op en langzaam maar zeker probeert Sylvia haar leventje weer op te pakken. Optimistisch klinkt het: “Ik ben echt van plan om tachtig of negentig te worden.” Maar even later zegt ze: “Alles ligt klaar. Alles is geregeld. Voor het geval dat.”

Aambeien?

Het was een eenvoudig onderzoekje. Aambeien, vermoedde de huisarts. Maar in het ziekenhuis werd Sylvia direct geconfronteerd met de keiharde realiteit: darmkanker. “Het was in de zomervakantie van 2014”, blikt Sylvia terug. “Er moest van alles geregeld worden. Amy kon naar mijn zus, ik kwam in de medische molen van onderzoeken en uitslagen.”
Zes weken later was er dertig tot veertig centimeter van haar darm verwijderd en stond Amy met haar tante naast Sylvia’s bed. “Niet zo’n goed plan, achteraf. Ik lag aan al die apparatuur. Ze heeft er nog een week nachtmerries van gehad.”
Toen Sylvia thuis kwam ging het ‘normale’ leven weer verder. “Gelukkig kreeg ik veel steun. Van vrienden, familie, ouders van kinderen van de buitenschoolse opvang. En Amy ging ook meehelpen. Ze was heel bezorgd. Ga je nou dood, vroeg ze. Nee, natuurlijk niet, zei ik maar. Verschrikkelijk. Dat zijn geen dingen waar een kind van die leeftijd zich mee moet bezighouden.”

Longkanker

Maar opnieuw was er tegenslag. Deze keer was haar vader aan de beurt. Diagnose: longkanker, prognose maximaal nog een jaar. “Opa was alles voor Amy. Ze vond het heel moeilijk. Bovendien kreeg ik zelf december 2014 te horen dat er een vlekje op mijn lever zat. In januari is dat met een nieuwe techniek tijdens een dagopname verwijderd.”
Opa overleed in november 2015. Amy werd er erg opstandig van. Op school presteerde ze slechter, thuis werd ze steeds moeilijker. En weer kwam er slecht nieuws. “Een nieuwe uitzaaiing. Deze keer op mijn long”, vertelt Sylvia. Een operatie volgde. Er bleek sprake van een uitzaaiing. “Op school en op de buitenschoolse opvang is Amy fantastisch opgevangen. Maar het was moeilijk. Als jij dan dood bent, moet ik hier dan alleen wonen, vroeg ze me eens. En als er weer eens geen vriendinnetjes konden spelen bij ons, kreeg ik te horen: mama, jij zegt altijd nee….”

sylviaamy06

Revalidatie

Via het St. Antonius Ziekenhuis kwam Sylvia in die tijd in het oncologisch revalidatietraject terecht. Goed voor haar conditie, ook haar mentale. “Op een bepaald moment heb je echt hulp nodig. Ook Amy wordt ondertussen psychisch begeleid. Zij wil gewoon als alle kinderen zijn. Ik doe enorm mijn best om daar de voorwaarden voor te creëren. Ik wil door en ik ga door. Ik voel me ook geen kankerpatiënt. Ik heb nog nooit chemo of bestraling gehad. Ben drie keer door het oog van de naald gekropen. Daar houd ik me aan vast. Over een paar weken weer de uitslag van een nieuwe scan. Ik ga door met mijn leven. Voor Amy, daar vecht ik voor.”