Knuffels hebben voor kinderen een belangrijke functie. Bij baby’tjes wordt vaak al in de wieg een knuffel gelegd waar ze graag naar kijken. Vanaf ongeveer zes maanden krijgen baby’s echt behoefte aan de knuffel als vervanging voor de moeder. Maar ook volwassenen blijken soms onafscheidelijk van hun knuffel. Maar liefst 35 procent van de volwassenen heeft een knuffelbeest in bed liggen. In deze fotoserie zie je jong en oud met hun trouwe, onvervangbare knuffel.


Loïs (5)
Knuffel: Saar (3 maanden oud)
Ik heb Saar gekregen tijdens de huwelijksreis van mijn moeder en Gert-Jan. Ze is zo schattig en heeft mooie glitters in haar ogen. Ik speel schooltje met haar en ze ligt bij me in bed.


Merle (5)
Knuffel: Pluisje, 5 jaar oud
Pluisje was een kraamcadeautje. Als Merle met hem knuffelt houdt ze hem altijd onder haar ogen.


Xavier (1)
Knuffel: Nijntje (1 jaar oud)
Xavier sabbelt altijd aan haar oortjes en gaat naar haar op zoek als ze kwijt is. Nijntje gaat mee naar zijn bedje en met uitstapjes, als hij ergens moet slapen. Voor de zekerheid hebben we nog een extra exemplaar voor het kinderdagverblijf.


Bibi (7)
Knuffel: Liefje (leeftijd onbekend, maar oud)
Liefje gaat altijd mee op uitstapjes en slaapt samen met me in bed.


Pauline (35)
Knuffel: Aap (20 jaar)
Het liefst heb ik hem met z’n vier pootjes gespreid over mijn buik, alsof hij me vasthoudt. Hij gaat zoveel mogelijk met me mee uit logeren, op vakantie of met lange autotripjes, en kijkt dan mee naar buiten door het raam. Ik neem hem niet mee met langere reizen, ben veel te bang dat hij gestolen zal worden of kwijt zal raken. Ik praat niet echt met Aap, maar huil bijvoorbeeld wel in hem. Of het normaal is? Geen idee, hij hoort er gewoon bij. Ik kan me niet voorstellen dat hij er niet meer zou zijn; hij is het veilige dingetje in mijn leven, een troostvoorwerp. Vriendjes en vriendinnen begrijpen het niet altijd. Ze stoppen hem bijvoorbeeld voor de grap in de oven… Ik heb ooit een vriendje gehad dat hem op de kast gooide. Het was vrij snel daarna uit.
Aap heeft al jaren een ‘open ruggetje’, waar de naad is opengesprongen, maar ik durf hem niet te repareren – stel dat het pijn doet?


Max (5)
Knuffel: Tommie (5 jaar)
Ik heb zelf zijn naam bedacht. Ik wilde eigenlijk dat mijn kleine broertje ook Tommie zou heten. Hij is bijzonder omdat hij sprietjes heeft.


Iris (10)
Knuffel: Konijn (10 jaar oud)
Als baby’tje heb ik hem uit de prullenbak gevist. Mijn ouders wilden hem weggooien maar ik wilde niet dat hij wegging. Ik denk soms dat hij ’s nachts gewoon leeft en ik vraag hem of hij me wil beschermen als er iets ergs gebeurt. Met de andere knuffels speel ik ook toneelstukjes; met een buggy en een dekbed krijgen ze hun eigen huisje, heel gezellig!


Lauren (2)
Knuffel: Krokodoer (1 jaar oud)
Het was een sinterklaascadeau. Lauren is helemaal gek op hem omdat het een handpop is; je kunt er dus echt mee spelen. Ze had een boekje over een krokodil die ze altijd ‘Krokodoer’ noemde – vandaar dat ze ook zo gek is op deze knuffel.


Annabel (10)
knuffels: Simba, Kiki en Uiltje (allemaal ongeveer 2 maanden oud)
Simba was eigenlijk bedoeld voor kindjes zonder knuffels. Ik vond hem zó leuk dat ik mijn eigen knuffel heb ingeruild. Kiki vond ik op de Waterwinmarkt en Uiltje kreeg ik voor mijn verjaardag op 7 Juni.


Maarten (36)
Knuffel: Egor (16 jaar)
Mijn zus gaf Egor aan mijn moeder op haar 50e verjaardag. Egor is onderdeel van een hele reeks knuffels in mijn familie. Hij is de opvolger van het aapje Igor, dat op een vakantie is kwijtgeraakt. De knuffels reizen regelmatig met de gezinsleden mee; Egor heeft inmiddels een groot deel van de wereld gezien: Iran, Syrië, Australië, Zuid-Amerika, Azië en Nepal. We hebben zelfs een eigen paspoort voor hem gemaakt en dat kreeg bij de douane een stempel! Hij staat ook overal op de foto.
Egor heeft de nodige plastische chirurgie gehad: zijn stekelvachtje is na 5 jaar vervangen door de bontkraag van een oude jas van mijn oma. Ook de voorkant is vernieuwd, alleen zijn oogjes en neusje zijn nog origineel. Uiteraard kreeg hij verdoving bij deze ‘operaties’.
Egor heeft zelfs zijn eigen taaltje. Het klinkt een beetje als Bert en Ernie iedereen in ons gezin kent dit taaltje.
Als ik niet thuis slaap gaat hij meestal mee. Ik weet natuurlijk best dat het niet helemaal normaal is, dus bij een teamuitje van voetbal blijft hij gewoon thuis.
Vrouwen vinden het vaak wel aandoenlijk, maar mannen vinden het vreselijk. Sommige vrienden nemen het wel serieus – daar blijft Egor dan soms logeren.
Waarom hij zo bijzonder is weet ik eigenlijk niet. Ik ben helemaal niet materialistisch, ben ook niet zuinig op mijn spullen. Een iPhone of een auto is vervangbaar, maar Egor is voor altijd.


Mirthe (10)
Knuffel: Konijntje (10 jaar)
Ik heb Konijntje van mijn oma gekregen, zij heeft hem zelf gemaakt. Ik was bij de geboorte precies even lang als de knuffel. Zonder Konijntje kan ik niet slapen. In Spanje is hij ooit kwijtgeraakt in een kledingwinkel . Ik had hem op een kast neergezet en toen moesten we terug van ons vakantiehuisje om hem op te halen; gelukkig waren we niet alweer in Nederland!
Als hij nu kwijtraakt, al is het midden in de nacht, dan móet ik hem terug hebben. Ik klets ook veel met hem en denk dat hij gewoon leeft.


Jolie (3)
Knuffel: Dikkie, 3 jaar
Jolie heeft Dikkie zelf uitgekozen uit de V&D en hij moet overal mee naartoe.
Soms moet iedereen stil zijn omdat Dikkie slaapt en zijn mondje is altijd viezig omdat ze hem ook echt voert. Als ze hem soms per ongeluk vergeet denkt ze dat hij thuis met de andere knuffels speelt, op het bed springt, gaat autorijden en snoepjes pikt. Hij gaat mee in haar poppen-buikdrager of in het kleine winkelwagentje van de supermarkt. Ze troost hem als een echte baby en doet alsof hij enorm zwaar is als ze hem te lang moet dragen. Tijdens een driftbui roept ze heel hard ‘Dikkie!’ omdat ze moeilijk getroost kan worden zonder hem.


Nikki (12)
Knuffel: Flappie (12 jaar oude)
Ik kreeg Flappie bij mijn geboorte. Ik neem hem overal mee naartoe; naar bed, als ik ga logeren of tijdens een vakantie.
Hij is vroeger ooit een keer kwijtgeraakt in de speelgoedwinkel. Daar vond ik hem gelukkig weer terug in één van de schappen. Hij is gewoon heel speciaal voor me.


Estella (10)
Knuffel: Shougo (bijna 10 jaar oud)
Vrienden van mijn moeder gaven me Shougo. Ik weet niet hoe je het schrijft, maar het betekent ‘kleine hond’. Hij slaapt altijd bij me in bed en gaat mee als ik ga logeren. Ik ben er echt mee opgegroeid. Vroeger ging hij ook mee naar restaurants en zat ik er de hele avond mee te spelen.


Mikkie (2)
Knuffel: Dikkie Dik (18 maanden oud)
Dikkie Dik was een kerstcadeautje. Hij is heerlijk zacht en ’s nachts ligt Mikkie bovenop hem. We houden hem zoveel mogelijk thuis: hij mag alleen van de slaapkamer naar de woonkamer en weer terug.