Tanja Schuil was 40 jaar toen zij een knobbeltje in haar borst voelde. Na een mammografie en een biopsie bleek het om kanker te gaan.
Hoe vertel je aan je kinderen dat je ziek bent? En hoe is het nu vijf jaar later?

“Ik had eigenlijk vanaf het begin al het gevoel dat het mis was. Ik lag tijdens de biopsie verstijfd in die ziekenhuisstoel in de hand van mijn man Ferry te knijpen. En als je dan de uiteindelijke uitslag krijgt weet je niet hoe je hier mee om moet gaan. Ik had een tumor van ongeveer anderhalve centimeter groot, die ook nog eens heel ongunstig onder mijn ribben lag. Het plan was: eerst opereren en vervolgens bestralen en chemotherapie. Onze zoons waren nog klein; Kasper was zeven en Lukas was vijf jaar.

Harrie
“Kasper was vrij nuchter maar vroeg wel af en toe of ik dan dood zou gaan. Ik antwoordde dat ik heel hard mijn best zou doen om beter te worden. Tijdens de behandelingen werd ik gelukkig niet heel ziek en kwamen opa en oma oppassen. Dat was eigenlijk een feestje voor hem: ze gingen voetballen en het was gezellig.
Omdat Lukas wat kleiner was, hebben we hem verteld dat er een monster in mijn borst woonde: Harrie. En Harrie moest eruit. Eerst zouden ze hem eruit snijden en daarna met gif en lasers bestrijden. Voor Lukas leefde dat enorm, hij wilde echt dat monster weg hebben. Hij raakte ook – meer dan Kasper – snel overprikkeld en dat uitte zich in agressieve buien. Hij kon duidelijk zijn gevoelens niet goed verwoorden. We hebben hier professionele hulp bij gezocht zodat hij alles een beetje kwijt kon. Als ouder doe je wat je kan, maar je bent natuurlijk ook met heel andere dingen bezig.”

black-and-white-1297307

Koelkap
“Ik was bang dat ik dood zou gaan. Het was ‘gelukkig’ een graad 1 tumor, de minst agressieve vorm. Dat is gunstig, maar betekent wel dat hij er waarschijnlijk al een hele tijd zat. Je vertrouwt je eigen lichaam niet meer; er groeien dingen in waar je geen weet van hebt, en dat is heel bedreigend. Maar mijn kinderen zijn een enorme drijfveer geweest om beter te worden. Ik wilde niet accepteren dat het afgelopen zou zijn. Het kan toch niet zo zijn dat je 40 bent en doodgaat?

Ik ging fysiek nog vrij makkelijk de chemotherapie door. Ik fietste dagelijks met een hartslagmeter een half uur door Vleuterweide en kreeg een ‘koelkap’. Voor, tijdens en na de chemo draag je dan een kap op je hoofd die de hoofdhuid koelt – dit voorkomt of vermindert haaruitval. Toen ik na 15 dagen mijn haren nog had was ik helemaal blij, maar toen ik kort daarna op een ochtend stond te douchen trok ik er toch ineens hele plukken uit. Hoewel ik het natuurlijk niet fijn vond dat ik mijn haren zou verliezen, was ik ergens wel blij dat de behandeling blijkbaar werkte. Ik voelde me verder gewoon goed, dus dit was gek genoeg ‘bewijs’ dat er iets gebeurde.”

Dagmar
“Ik wilde een pruik, en maakte een afspraak bij de kapper. Mijn haar werd eerst helemaal afgeschoren. Ik ben opgegroeid in Duitsland en daar is een nieuwslezeres: Dagmar Berghoff. Mijn pruik leek precies op haar kapsel, dus de pruik heette vanaf nu ‘Dagmar’.
De jongens hadden mijn kale hoofd nog niet gezien, dus ik had een foto gemaakt en vroeg hen of ze die eerst wilde zien. Ze bekeken de foto en moesten ontzettend hard lachen. Toen kon ik ook mijn pruik afzetten, en was vreselijk blij dat het niet zo beladen was.”

Schoon
“Na zes chemobehandelingen en 42 bestralingen was de behandeling afgesloten. We zijn met zijn allen gaan kamperen, heerlijk. Gek genoeg kwam daarna wel de grootste dip. Omdat de behandeling klaar is, moet je er maar op vertrouwen dat het goed gaat. Je raakt in paniek als je iets denkt te voelen, maar gelukkig kreeg ik hier vanuit het ziekenhuis wel goede begeleiding bij. Op mijn werk voelde ik me inmiddels ook niet meer op mijn plek, dus ik vertrok, en kon terecht bij een nieuw bedrijf. Hier kon ik fris beginnen. Niemand wist wat ik achter me liet en dat was heel bevrijdend. Als je een diagnose krijgt, moet je vooral op je gevoel afgaan en jezelf vertrouwen. Iedereen heeft wel een mening, een tip of advies. Maar hoe goed bedoeld ook: het is je eigen verhaal en elk verhaal is anders”

Tanja hield tijdens de behandelingen een (Duitse) blog bij. Je kunt deze lezen op harriemustdie.wordpress.com