Sietske en haar partner Thérèse zijn in blijde verwachting van hun tweede kindje, als de voorspoedige zwangerschap abrupt tot zijn einde komt en Sietske met twintig weken plotseling bevalt van hun levenloze dochter.

Ik ben zo bang. De krampen puf ik weg, terwijl ik kijk naar het plafond. De nattigheid van mijn kind tegen mijn billen dringt dieper in mijn poriën. Ik zou willen vluchten. Maar ik doe niets. Bewegingsloos blijf ik liggen.
Verstilde paniek.

‘Hoe ziet ze eruit?’ vraag ik Thérèse als ik mijn stem terugvind. Ze kijkt vragend naar de verloskundige. ‘Ze zit nog in de vruchtzak,’ zegt de verloskundige. Het antwoord geeft mij moed. Een uitgestelde ontmoeting. Langzaam richt ik mij op en kijk tussen mijn benen door. De bloederige aanblik van de vruchtzak maakt mij vreemd genoeg rustig. Ik ga nog rechter op zitten, zodat ik beter zicht heb. Thérèse legt haar arm op mijn rug en buigt zich eveneens over het pakketje. Door het vlies zie ik een oortje. En een handje. Steeds duidelijker wordt het beeld van het kindje omringd door het ogenschijnlijk veilige vruchtwater. De drang om haar volledig te bekijken wordt groter.
‘Ik wil haar zien,’ zeg ik tegen de verloskundige.
De verloskundige pakt twee tangetjes en breekt heel voorzichtig het vlies. Het vocht sijpelt door het gaatje. Langzaam scheurt ze de vruchtzak open. Het ruggetje wordt zichtbaar, het nekje, haar gezichtje. Mijn angst is verdwenen. Daar ligt mijn kind. Levenloos, maar prachtig. Met alles erop en eraan. Helemaal perfect, maar zo ongelooflijk klein en kwetsbaar.
‘Wie gaat de navelstreng doorknippen?’ vraagt de verloskundige.
‘Ik,’ zeg ik en bespeur een lichte teleurstelling bij Thérèse. Ik moet dit zelf doen. Ik moet dit kindje losmaken van mijzelf. De verloskundige geeft mij de schaar en houdt met de tangetjes het dunne slappe navelstrengetje omhoog. Ik voel hoe de schaar het weefsel in tweeën knipt. Ik implodeer. De emoties die ik ervaar zijn te heftig. Ik ga op slot om dit te kunnen doorstaan. Thérèse neemt het van mij over. Ze kleedt Lila aan. Het uitgekozen omslagjurkje vouwt ze voorzichtig om het tere lijfje van mijn dochter. De botjes bestaan enkel uit kraakbeen. Haar huid lijkt van gel. Met de grootste moeite lukt het Thérèse om het mutsje over het hoofdje van Lila te trekken zonder haar huidje te beschadigen. Dan buigt ze zich over haar heen en geeft haar een kusje op haar wang. Ik zie wat er gebeurt. Thérèse is moeder geworden. Dit is ook haar kindje.

Een klein dekentje verbergt de icepack onderin het mandje. Samen leggen Thérèse en ik Lila op het dekentje. Op haar zij. Met één handje onder haar hoofdje. Alsof ze slaapt. Ik bekijk haar andere handje. Haar pinkje heeft dezelfde lichte kromming als die van haar broer Romeo.
‘Ze heeft hetzelfde mondje als Romeo,’ merkt Thérèse tegelijkertijd op. De gelijkenis doet mij pijn. Wat had ik haar graag achter haar grote broer aan willen zien rennen. Waarom mocht het niet zo zijn?
Mijn moeder steekt haar hoofd om de deur en komt de kamer binnen als ze mij ziet, op de voet gevolgd door mijn vader. Ze omarmen mij en bekijken hun kleindochter, terwijl de tranen over hun wangen stromen. De pijn in hun ogen probeer ik te negeren. Ik kan het niet aan. Mijn eigen verdriet is mij al te veel. Mijn gevoel is bedolven onder apathie om mijzelf staande te kunnen houden.
Nadat de mensen die het dichtst bij mij staan Lila hebben gezien in deze donkere nacht, komt de verloskundige langs. Ze kijkt in het mandje en schrikt.
‘Ze gaat hard achteruit. Ik stel voor dat ze naar het mortuarium wordt gebracht om haar te koelen en het proces te vertragen. Dan kunnen jullie een paar uurtjes slapen,’ zegt de verloskundige. Het is half vier ’s nachts. Ik voel me niet moe. Ik voel niets meer. Thérèse slaakt een gaap. Ze ziet er slecht uit. Ze heeft dikke ogen van het huilen. Waarschijnlijk is ze mijn spiegelbeeld. Dankbaar kruipt ze onder de deken als ik zeg dat ik het een goed idee vind. Ik leg mijn hoofd naast haar hoofd. Haar hand glijdt over mijn zij richting mijn rug. Verstrengeld in elkaar vallen we in slaap nog voor de verloskundige de kamer heeft verlaten.

Sietske Scholten heeft mede door het verlies van haar kindje haar passie voor schrijven ontdekt en heeft inmiddels drie boeken op haar naam staan. De autobiografisch gebaseerde roman ‘Beet’ waar dit bevallingsverhaal van Lila een fragment uit is, verschijnt over enkele maanden. Sietske blogt elke werkdag een hoofdstuk van haar nieuwste boek op haar website: www.blogroman.nl.

 


 

Niet de duur van de zwangerschap bepaalt de intensiteit van het verdriet, maar de verwachtingen. Er werd binnen het gezin, maar ook daarbuiten, uitgekeken naar een nieuw leven. Misschien zou met de komst van dit kindje het gezin compleet zijn. Maar in plaats van plannen te maken voor de toekomst, moet er nagedacht worden over een afscheid. Het verlies van een baby heeft een enorme
impact op het gezin. Vooral voor jonge kinderen is de dood nog moeilijk te begrijpen. Voor kinderen tussen de 2 en 5 jaar wordt de dood vaak gezien als iets dat tijdelijk is. Het is daarom belangrijk om kinderen van deze leeftijd te vertellen dat de dood definitief is; dat het overleden babybroertje of -zusje niet terug komt. Omdat ouders hun handen vol hebben aan hun eigen verdriet, kan het voor de kinderen in het gezin steunend zijn als er af en toe een andere volwassene voor hen is: een tante, een leerkracht, een goede vriend. Zij kunnen voor deze kinderen een belangrijke rol spelen.
Om kinderen te kunnen informeren, ondersteunen en betrekken bij de vreselijke periode van afscheid nemen van hun babybroertje of -zusje, heeft Femke van Midden van Barbara Uitvaartverzorging ‘Mama had een baby in haar buik’ geschreven. Het boekje vertelt het verhaal van Nienke en Timo en het verlies van hun babybroertje Noah.

Schermafbeelding 2016-05-08 om 08.00.01
Met name Timo heeft veel vragen: Kun je met een dood broertje nog wel voetballen? En wat gebeurt er bij een crematie? Vragen die tijdens het verhaal beantwoord worden. Het boekje is geschreven voor kinderen in de leeftijd van 4 tot 7 jaar.

Informatiemiddag ‘Mama had een baby in haar buik’ over kinderuitvaarten en kinderen betrekken bij uitvaarten.

Vrijdag 23 september van 16.00 tot 18.00 uur bij Barbara Uitvaartverzorging, Egginklaan 51 te Utrecht.