Tekst: Elke Godthelp en Imke van Soest

Het is drie uur ’s nachts. De telefoon zoemt op mijn nachtkastje. Pieter belt dat de weeën zijn begonnen en de vorige keer is Kim heel vlot bevallen, een beetje te snel zelfs. We hebben daarom afgesproken dat ze mag bellen als het voor haar gevoel ‘menens’ is. De weeën komen nu tussen de 7 en 10 minuten. Ik twijfel geen moment en spring in de auto. Bij aankomst praten we even over hoe het gaat, ik observeer haar en bespreek haar bevalplan. De vorige keer kreeg Kim een weeënstorm nadat de vliezen werden gebroken. Hier ziet ze tegenop. Ik luister naar het hartje. Het kindje doet het prima. We wachten af. Ik zeg dankbaar ‘ja’ tegen het aangeboden kopje thee en zak onderuit in een stoel. Kim vangt de weeën heel goed op met hulp van Pieter.

Ongeveer een uur later zijn de weeën intens. Ik zie dat het niet lang meer zal duren dus leg mijn spulletjes klaar en bel de kraamzorg. Ineens krijgt Kim een flinke perswee, waarbij de vliezen spontaan breken door de kracht van de wee. Kim wil graag op de baarkruk bevallen. Ze nestelt zich op de kruk en leunt op de knieën van pieter die achter haar zit. Een paar minuten later ligt er een glibberig roze kindje tegen mama’s borst. Een dochter.
Hoe trots kun je zijn op iemand die haar eigen lijf durft te vertrouwen en daarnaast ook vertrouwen heeft in mij!
Iedere geboorte is een wonder. En iedere bevalling gaat anders.

oghefwjg96w-joey-thompson kopie

Afgelopen najaar was er een actie gaande op social media; #genoeggezwegen. Vrouwen deelden massaal hun emotionele en soms traumatische bevallingsverhalen. Het maakte veel los bij zwangeren, moeders, maar ook bij verloskundigen en gynaecologen.
Hoe kan het dat iedereen het allerbeste wil voor moeder en kind en dat er toch zoveel vrouwen zijn die hun bevalling als traumatisch ervaren? Die het gevoel krijgen de controle totaal te verliezen. Soms door eigen onwetendheid of angst, soms ook doordat verloskundigen of gynaecologen een ander beeld hebben van wat goed voor de barende vrouw is dan zijzelf. Ik denk dat alle verloskundigen of gynaecologen zich wel zo’n situatie kunnen herinneren. Keuzes die gemaakt worden omdat het op dat moment juist werd geacht. Soms uit voorzichtigheid of ‘omdat het zo moet’. Achteraf was je advies misschien anders geweest.
Tijdens zwangerschap en bevalling blijkt het gevoel van autonomie heel belangrijk te zijn.
Volgens Wikipedia is autonomie “het recht of de mogelijkheid van een mens (patiënt) om zelf te bepalen wat er met hem/haar moet gaan gebeuren.

Dit kan worden verward met totale onafhankelijkheid en zelfvoorzienendheid maar het gaat om zelfstandigheid en vrijheid, waarin je een keuze kan maken hoe je met afhankelijkheid omgaat. Een voorwaarde om autonoom te kunnen zijn is erkennen dat persoonlijke mogelijkheden begrensd zijn en dat de omgeving grenzen biedt. Wie binnen die grenzen de kwaliteit bezit het eigen leven vorm te geven kan als autonoom worden betiteld.”

Goede voorbereiding is dus belangrijk. En ook de veiligheid om te communiceren met je verloskundige of gynaecoloog.
Dat begint bij de verloskundige zorg al bij de allereerste afspraak, de intake. Wat kun je van ons verwachten? Maar ook: wat vind jíj belangrijk, wat verwacht je van jouw verloskundige? Als je 30 weken zwanger bent krijg je van ons een leeg bevalplan mee. Dit is bedoeld om je aan het denken te zetten. Om je te verdiepen in de geboorte van jullie kindje. Schrijf je wensen en je gedachten op. Natuurlijk, niets is zo onvoorspelbaar als een bevalling/geboorte, maar bereid je voor op wat er kan komen.

Dus, vertel ons wat je bezighoudt, wat je twijfels en angsten zijn. Zo maken we samen een mooie en goede ervaring van je zwangerschap en de geboorte van jullie kindje of je nu thuis of in het ziekenhuis bevalt. Want een kindje op de wereld zetten is hard werken, maar wel heel bijzonder!
#uitliefdevoorhetliefste

Elke en Imke zijn verloskundigen bij Verloskundigenpraktijk De Lekbrug
www.delekbrug.nl