Andere tijden

Toen we afgelopen zomer in het prachtige vestingstadje Bourtange in Noord-Oost Groningen langs een toeristenwinkeltje liepen zei mijn dochter verrassend. ,,Zullen we kaartjes sturen?”
De laatste keer dat we ansichtkaarten kochten was zeker tien jaar geleden en die liggen nog steeds thuis in een laatje te wachten op verzending.
Sinds opmars van de mobiele communicatie is de ansichtkaart in het verdomhoekje terecht gekomen. Grootouders houden we via Whatsapp op de hoogte houden van alle ijsjes, uitstapjes en uitzichten.
Hoe leuk ook. Het is toch een stuk minder tastbaar dan een handgeschreven kaartje van een kleinkind. Mijn eigen oma had vroeger een kastje waar ze alle kaarten van haar kleinkinderen tussen klemde en dat altijd in het zicht stond. Nu moeten oma’s en ‘opa’s telkens hun IPad of smartphone ontgrendelen.
Wat ik me niet had gerealiseerd was, dat het schrijven van de kaarten nogal wat voeten in aarde had. De ene zoon begon zijn verhaal op de adresregels van de kaart te schrijven. De andere zoon wilde de kaart zonder adres op de brievenbus gooien. ,,Hoezo moet je er nog de naam van een straat opschrijven?” Ook moest ik het concept van een postzegel uitleggen.
Mijn aanvankelijke irritatie om zoveel onnozelheid maakte al snel plaats van mededogen en zelfverwijt. Hoe weet je hoe je een kaart moet schrijven als niemand je dat nog leert? Zelfs je eigen moeder niet. Vaak vergeet ik dat mijn kinderen echt in een andere tijd opgroeien. Het is goed dat zoiets simpels als het schrijven van een ansichtkaart mij daar aan herinnerde.

Marieke Dubbelman woont sinds 2005 in Leidsche rijn, is getrouwd met Roel en heeft drie zoons en een dochter.