Aan het roer

Schermafbeelding 2015-06-26 om 12.28.50

Als moeder van vier kinderen voel ik me vaak meer zeilbootkapitein op een onvoorspelbare oceaan, dan kapitein van een voetveer over het Amsterdam-Rijnkanaal. Ook al zet ik een koers uit en houd ik het roer vast; eigenlijk is het is maar afwachten in welke haven ze op hun 18e aankomen. Het is geen kwestie van gewoon naar de overkant varen..
Soms heb je wind mee, soms wind tegen, soms is het windstil. Onderweg klotsen griepgolven, groeicurves, gedoetjes zoals buisjes, opspelende hormonen, CITO- normen en ga zo maar door tegen ons bootje. En eigenlijk probeer je daar maar een beetje doorheen te laveren als ouder. Als ik tegen mijn vierjarige zoon zeg dat hij onder de douche moet, terwijl hij in bad wil, wordt hij overspoeld door een golf van woede. Of laatst, toen hij niet achterin het fietsstoeltje kon, omdat ik daar mijn volle boodschappentas in had gezet en hij de hele weg van school naar huis brullend en huilend achter me aan liep. De voetveerpontkapitein in mij wilde niets liever dan meteen fruit gaan schillen, limonade inschenken, broodtrommels in de vaatwasser, jassen op de kapstok, schoenen in de bak en op tijd aan het avondeten beginnen. Maar de zeebootkapitein in mij wist dat de storm eerst moest gaan liggen, voordat we verder konden varen. Dus ik legde mijn schip stil en nam mijn snikkende kleuter op schoot, kalmeerde hem met duizend kusjes en knuffels.
Want eigenlijk maakt de bestemming van ons schip helemaal niet uit, als de tocht zelf maar veilig is.